Zararsızdı, yağmurda ıslanırdı nemli gözleri, beyaz bir kaftan giyinir gibi temizdi... Işıklıydı yürüdüğü dar yol, sonu uçurum değil gibiydi... Suların yüzü üzerinde süzülür beyaz ve parlak ruhuyla... Yarım değildi sevgisi, koyu bir hüzünle dururdu kendi kendine...
Zahmetsiz alışırdı dağınık dünyaya... Bilirdi alacalı günler ne zaman gelecek... Korkuyla irkilirdi sakinliğini korumaya çalışarak, gerçeği arardı sararmış yapraklar arasından, ışıldardı yüreğiyle mutluluğa doyarak...
Bir çiçek uzatsam yüreğimden kararmaya yüz tutmuş evrende, bir dilek dileyip kendime dönsem...
Sussam konuşmak istercesine, söyleyeceklerimi unutsam...
Gri bulutlar dağıldığında, yeşil bir yolda bekler yanıp sönen bir ışık...
Bir hikaye olur sonu gelmeyen...
Bir şarkı söyler huzurlu, sessizce büyür evrende...
Bir kağıt. bir kalem anlatır mı sevgiye hükmü? Bir teselli gibi ufukta büyüyen... Bir hikaye olur sonu gelmeyen... yeşil bir yolda bekler yanıp sönen bir ışık...
S. A.
-
Kağıtlar kalemler. Kalbe yakın sevgiler. Isildasa da gunler. Mutlu olmak bir aksam vakti. Yıldızlar parlar. Ne de olsa artar saatler. Yine ...
-
Aydınlatan. Her bir hikaye kendini gösteren . Ufukta beliren, sevilen ve anlaşılan. Işıyor nihayet. Ne demekse bu. Yasanan. Kurgusuz. Bilin...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder