Sevdiğin her şey yakınken sana, iki nokta arasındaki mesafe ise yolculuk, düşünceler bulduracak yakın olanı yetecekse aldığın soluk...
Gün battığında, sesin yankılandığında, kalbin sorduğunda.. Bir gün bile önemli, yeniden yaşamanın sükuneti sardığında...
Zıtlıklar içinde bölünen, iyi ile kötü arasında gidip gelen.. Eski ile yeni şimdilik zıtlık, sonrası güzel olmalı ezelden hedeflenen..
Ev huzuru çağırıyor, huzur bilinmezliği.. Nasıl olur diyorsun, görünenler gerçek değil mi ?
Fırtına, hep vardı, rüzgar aldatıcıydı, kızıllık karşında, kendi yönüne aşinaydı..
Bahçe hoş kokulu çiçeklerin gölgesinde, rüzgarın sesinde, ışığın derinliğinde can buluyor.
Boğulmaktan muzdarip, nefes almaya meyilli hayat. Geniş bir zaman gerekir yenilenmeye.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder